نمي دونم از كجا بنويسم.زماني كه دنبال يه نفر بودم زبونمو،روحمو بفهمه.اونموقع در اوج شمار دوستام احساس تنهايي مي كردم.تا خدا تو رو بهم داد.درست تو سال پر اضطراب كنكور!

ما 3 سال در كنار هم بوديم وتازه يه ساله كه همو پيدا كرديم.

چه نقشه هايي با هم كشيده بوديم!قرار بود بعد كنكور چه كارايي انجام بديم!چه جاهايي بريم!قرار بود هميشه در كنار هم باشيم.

آه صنم!قلبم درد مي كنه.مي خوام گريه كنم اما اشكام نمي يان.هنوز شُكمَ.چرا بايد ما از هم جدا شيم؟!

يادته موقعي كه مشكل داشتم؟همن موقعو مي گم ها!!!يادته زماني كه زمين خورده بودم اگه تو نبودي تا دستم و بگيري الآن ايمان و همه چيزمو از دست داده بودم!!

اگه دوباره خوردم زمين،اگه...اونوقت تو دگه نيستي تا...

يادته چه رؤياهايي با هم داشتيم!مي خواستيم بچه هامونو در آينده با هم بزرگشون كنيم تا اونا هم مثل ما دوستاي خوبي بشن.تو رؤياهامون پسر شيطون و موذي ِ تو هميشه دختر نازنازي و حساس ِ منو اذيت ميكرد.

چي رؤياهاي شيريني!ديگه هرگز همچين رؤياهايي نخواهم داشت...

خدايا داري با من چه مي كني؟چه گناهي به درگاهت كردم؟بگو تا جبران كنم اما صنم و از من نگير.نذار اينطوري تاوان پس بدم،من تحملشو ندارم.

نكنه اين يه امتحانه؟پس چرا اينقدر بزرگ؟من كه ايّوبت نيستم خدا.از يه بنده ي حقير كه يه همچين امتحان بزرگي نمي گيرن،مي گيرن؟

مي گن زندگي زيبست به شرطي كه زيبا ببينيش.من كه داشتم همين كارو مي كردم!

اما حالا...چطور با رفتن رفيق ِلحظه هام زندگي و زيبا ببينم؟

يه زماني،يه زمان ِنه چندان دور،يه آرزوهايي داشتم،يه آرزوهاي نه ‌چندان بزرگ!

يادمه از خدا مي خواستم بهم شهامت و توانايي تربيت بچه ها رو بده تا بتونم چند تا بچه ي يتيم و توي يه دشت قشنگ با يه كلبه ي چوبي ِ كوچولو ويه عالمه اسب ها و خرگوشهايي كه اونجا زندگي مي كنن،بزرگ كنم و اونا رو انسان بار بيارم و نه فقط انسان نما.به دور از همه ي ماديات و تكنولوژي ها و...

اين آرزومو خيلي دوست داشتم!

يه زماني،يه زمان نه چندان دور،يه اعتقاداتي داشتم،يه اعتقادات نه چندان كوچك!

اينكه هر كسي يه همزادي داره مثل خودش.اينكه ممكنه هركدوم از ماها قبلا ً هم طور ديگه اي روي زمين وجود داشتيم.اينكه هر كدوم از ماها يه فرشته ي نگهبان داره مال ِ مال ِ خودش و...

اما مدتي بود كه از تمام اون آرزوها و اعتقادات ِ قشنگم فاصله گرفته بودم.فراموششون كرده بودم.

امروز وقتي دوباره رفتم سراغشون از تار عنكبوت هاي بسته شده ي دورشون بدم اومد.از خودم هم..

ديدم كه چطور دلشكسته و سرزنش وار منو نگاه مي كردن.اما بهشون قول دادم ديگه تنهاشون نذارم،ديگه فراموششون نكنم،ديگه...

                         شگفتا كه در چنين سالي مرا بر آن واداشتي تا آواز عشق را بسرايم

                         آوازي را كه ساليان پيش در پي سرودن آن بودم اما سرنوشتم ياري نداد

                         و اكنون در پي اين ثانيه هاي بي امان،ثانيه هايي كه بي شرمانه مي روند و مرا در اين                     تاريك زار به خود وا مي نهند

                  زب  زبانم باز شده است تا براي تو بسرايم و اي كاش دستانم را هم مي توانستم در اين                      این عشقبازي،بازي دهم

                         و آن ها راهم به ياري زبانم بفرستم تا بنوازند نواي اين عشق را

                         اكنون كه هيزم بر آتش درونم مي نهي بگذار تا اين هيزم وجودم باشد

                         مرا بدان چه حاجت است آن گاه كه من تو باشم و تو من باشي...

                                                                                                                   زمستان ۸۴

شاهراهي را مي پيمايم كه مقصد بي كرانش تويي

و همسفرانم آنانند كه معناي سفر عشق را نمي دانند

آنان را چه شده است كه واژه ي معنويت را لطيفه مي گمارند

و دل به خنده هاي دروغين خود مي سپارند

تو خود تلاشهايم را براي آگهَا نيدن آنها از ربُ النَسم نگريستي

آن گاه كه كافرانه كافر نَهادم خواندند

قلب لخت لختم را بنگر كه جايي براي پاره شدن بر آن نمانده است

و من نيز پاره دوزي را نمي شناسم كه ياراي دوختنش را داشته باشد