قطاری که به مقصد خدا می رفت، لختی در ایستگاه دنیا توقف کرد.و پیامبر رو به جهان کرد و گفت: مقصد ما

قرن ها گذشت اما از بی شمار آدمیان جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند.

از جهان تا خدا هزار ایستگاه بود. در هر ایستگاه که قطار می ایستاد کسی کم می شد. قطار می گذشت و سبک می شد. زیرا سبکی قانون خدا بود.

قطاری که به مقصد خدا می رفت، به ایستگاه بهشت رسید. پیامبر گفت: اینجا بهشت است. مسافران بهشتی پیاده

شوند، اما اینجا ایستگاه آخرین نیست.

مشافرانی که پیاده شدند، بهشتی شدند.اما اندکی، باز هم ماندند،قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند. آنگاه خدا

و آن هنگام که قطار به ایستگاه آخر رسید، دیگر نه قطاری بود و نه مسافری و نه پیامبری.

کودک نجوا کرد:خدایا با من صحبت کن و یک چکاوک درچمنزار آواز خواند٬ ولی کودک نشنید

پس کودک فریاد زد:خدایا با من صحبت کن!و آذرخش در آسمان غرید٬ ولی کودک متوجه نشد

کودک فریاد زد :خدایا یک معجزه به من نشان بده و یک زندگی متولد شد٬ ولی کودک نفهمید 

کودک در نا امیدی گریه کرد و گفت: خدایا مرا لمس کن و بگذار تو را بشناسم،پس خدا نزد کودک آمد و او را لمس کرد ولی کودک بالهای پروانه را شکست و در حالی که خدا را درک نکرده بود از آنجا دور شد...

داستانی که خوندید صرفاً یه قصه گوگولی مگولی نبود بلکه عین حقیقت اطرافمونه.من براتون عکس هایی و می ذارم که خودم در طول تابستان و پائیز در سفرهای یکروزمون به طبیعت اطراف مشهد گرفتم، تا ببینید که اطراف ما پر معجزه است.

من نور و دیدم که با خدا عشق بازی می کرد،ابر و دیدم که با خدا دست وپنجه نرم می کرد،موریانه رو دیدم که خدا رو ستایش می کرد...

و با دیدن هر کدوم از این صحنه ها تمام وجودم می لرزید،از پای در می یومدم و حس می کردم نه روح من،که روح تمام کائنات به سجده حق افتاده.

امیدوارم شما هم با دیدن این عکس ها به همون استحاله روح برسید.

پس چشم دل را بگشا...

عکسی که می بینید مال ییلاقات دهبار در اطراف مشهده که حدود یک ساعت و ربع راهه تا اونجا.

از اونجایی که هر کس این عکسو دیده فکر کرده اون چیز سفید رنگ گوشه سمت چپ عکس آبشاره باید بگم که اون اشعه نوره که دوربین تونسته ثبتش کنه ولی با چشم معمولی دیده نمی شد و من وقتی شب رسیدیم خونه متوجهش شدم!

                                          ادامه دارد...