قطاری که به مقصد خدا می رفت، لختی در ایستگاه دنیا توقف کرد.و پیامبر رو به جهان کرد و گفت: مقصد ما

قرن ها گذشت اما از بی شمار آدمیان جز اندکی بر آن قطار سوار نشدند.

از جهان تا خدا هزار ایستگاه بود. در هر ایستگاه که قطار می ایستاد کسی کم می شد. قطار می گذشت و سبک می شد. زیرا سبکی قانون خدا بود.

قطاری که به مقصد خدا می رفت، به ایستگاه بهشت رسید. پیامبر گفت: اینجا بهشت است. مسافران بهشتی پیاده

شوند، اما اینجا ایستگاه آخرین نیست.

مشافرانی که پیاده شدند، بهشتی شدند.اما اندکی، باز هم ماندند،قطار دوباره راه افتاد و بهشت جا ماند. آنگاه خدا

و آن هنگام که قطار به ایستگاه آخر رسید، دیگر نه قطاری بود و نه مسافری و نه پیامبری.